The tree is owned by Ben, a young man who is looking for the ultimate story. For that he travels around the world (144 cities) with his tree and listens to the stories of the people from the city he’s at. He writes down sentences/prases that people consider as being essential to their lives and therefore to the ultimate story on the leaves of his tree. Step by step Ben collects more phrases and hears more stories. After each city he writes the sentences he got on a plate that is been put in the stellage and on that plate he writes down the sentences of the city he just left and cleans his leaves for another city. After 144 cities the stellage is full and the tree is no longer visible. It is then that Ben will make, create the ultimate story.

See the pictures and Dutch Blogs on:

www.stichtingnieuwehelden.nl/boom

Tilburg van 22 mei tot 24 mei op de Heuvel

Breda van 28 mei tot 30 mei op het Kasteelplein

Den Bosch van 11 juni tot 13 juni op de Parade

Roosendaal van 18 juni tot 20 juni op de Nieuwe Markt

Heerlen van 25 juni tot 27 juni op het raadhuisplein

Eindhoven,  10 t/m 13 september, Flux-s

Wees welkom!

Boom gaat over het verhaal van BEN

Lucas gaat Ben spelen. Kimberly doet de dramaturgie/inhoudelijke productie en Pascal doet de vormgeving. Samen bedachten ze het project.

Het verhaal.

Ben is een jongen die op zoek is naar het ultieme verhaal. Het verhaal dat alle andere verhalen overbodig maakt. In zijn hoofd zou de wereld een plek van veel minder oorlog en stress en miscommunicatie zijn als er 1 verhaal was dat iedereen zou kunnen aanspreken, troosten, raken, blij maken.

Hoe wil Ben dit verhaal gaan maken?

Hij wil dit doen door te horen welke verhalen mensen nu aanspreken en waarom en daar dan gemene delers in te gaan onderscheiden. Hij heeft voor zijn zoektocht naar het ultieme verhaal een werkmethode en een werkplaats bedacht.

Zijn werkplaats

Is een enorme boom met gouden bladen en daar rond een steigerconstructie die het tijdskader van zijn werkschema aangeeft. Na 144 steden gaat Ben aan het samenstellen van het ultieme verhaal beginnen.

Zijn werkmethode.

Als Ben in een stad komt gaat hij als volgt te werk.

1.      Hij zet zijn boom op een openbaar plein (plek van samenkomen, plek van verbinding)

2.      Hij vraagt aan de mensen uit de stad hem hun meest noodzakelijke verhaal te zoeken en mee te brengen naar de boom. (Dit zijn verhalen uit de literatuur, film, poëzie en of muziek.)

3.      Mensen komen toe met hun verhaal uitgeschreven of uitgetypt. Deze worden in een centrale box onder de boom gedaan.

4.      Ben schrijft de naam van de verteller en de titel van het verhaal in een lijst op een grote metalen plaat.

5.      Ben vraagt de mensen hun gekozen verhaal te vertellen/voor te lezen/te brengen en hij wil ook weten waarom dit verhaal hen iets doet. Het gaat het Ben immers niet om dode letters op papier. Dan ging hij wel naar een bibliotheek. Het gaat Ben om de noodzaak van een verhaal, de passie die mensen voelen/krijgen door een verhaal. Ben wil die noodzaak voelen daarom vraagt hij de mensen het te vertellen/voor te dragen. De waarom vraag is dan weer noodzakelijk voor zijn onderzoek.

6.      Uit hun relaas haalt Ben de kernwoorden uit en schrijft deze op bladen die hij van zijn boom haalt. De kracht van het verhaal zelf en de uitleg waarom dit verhaal voor iemand van belang is geeft Ben informatie van noodzakelijkheid. Ben hoopt gelijkenissen te gaan vinden in de noodzakelijkheid van alle mensen die hij tegen komt en in de verhalen die ze vertellen om zo tot 1 verhaal te komen.

7.      Met die Bladen gaat Ben een soort “mind map’’ maken op de grond. Hij gaat de verbindingen zoeken en kijken of bepaalde kernwoorden meerdere malen terug komen in de vertellingen van de mensen. (Die mind map kun je zien als een soort boom.)

8.      De mensen die verteld hebben of die langs komen en geluisterd hebben krijgen van Ben weer een verhaal uit de box mee opdat zij zouden geïnspireerd kunnen worden door een verhaal dat ze nog niet kennen. Je geeft een verhaal en krijgt er een terug.

9.      Na drie dagen ligt er een hele mind map op de grond, is zijn metalen plaat vol met namen en titels en gaat Ben op de achterkant van die plaat zijn mind map overtekenen.

10.  Deze plaat hangt hij vervolgens in de stelling rond zijn boom. De plaat past precies in 1 hokje. De mind map aan de binnenkant, de lijst aan de buitenkant. Ben is al die tijd onder zijn boom gebleven, hij heeft daar ook geslapen en is zo dicht mogelijk in de buurt van zijn boom naar de wc geweest.

Ben bouwt zijn boom af en vertrekt weer naar een andere stad. Hij heeft in totaal 144 platen, 144 lijsten namen en titels en 144 mind maps nodig vooraleer de hele stellage vol is.

Eens de hele stellage vol is zal hij aan zijn ultieme verhaal beginnen en niet onder zijn boom vandaan komen tot hij het gevonden heeft.

BOOM

Wij leven in een samen-leving die steeds minder samen leeft. De plek waar de vele verschillende culturen, meningen, ideeën van een stad bij elkaar moeten komen om in dialoog te treden en daarmee identiteit te verschaffen aan de hele stad is de openbare ruimte. In onze samenleving echter, is deze openbare ruimte anoniem en commercieel geworden. Mensen treden niet in dialoog, ze “tolereren elkaar”. Of met andere woorden, ze lopen elkaar zwijgend voorbij en gaan in hun huizen alleen of bij gelijkgezinden zitten. De dialoog in de openbare ruimte is nochtans heel belangrijk voor de identiteit van de stad en haar bewoners. Het is door de ander dat wij bestaan. Als iedereen hetzelfde denkt als jij, heb jij geen gedachten, besta je niet. In het postmodernisme ,met de val van de Grote Verhalen, is het meer dan ooit belangrijk dat er in de openbare ruimte verhalen worden verteld en gesprekken daarover en rondom worden gevoerd. Als we blijvend anoniem rondlopen en “tolerant” zijn, weten we steeds minder wie we zijn en dat we zijn.

Uit het verlangen de openbare ruimte weer openbaar te maken, te vertellen en te luisteren naar niet-leden van onze eigen “tribe” en een verlangen te mogen zijn hebben we Boom bedacht.

In elke stad waar we staan hebben we een plein uitgekozen in het centrum van de stad. Op dat plein gaan we een boom bouwen van 8 meter hoog, ontworpen door Pascal Leboucq. Onder die boom kunnen de mensen staan, zitten, lopen.

Dramaturge Kimberly Major en ikzelf (Lucas) gaan in elke stad afgevaardigden uit de verschillende openbare functies/groepen die rond dat plein wonen en/of werken vragen een verhaal te kiezen (of zelf te schrijven) dat zij willen vertellen aan anderen onder de boom. Het verhaal is geen anekdote maar echt een verhaal dat zij persoonlijk hebben gekozen naar aanleiding van onze vraag: “Welk verhaal zou u absoluut willen vertellen aan iemand die u vraagt naar uw zijn in deze samenleving” (ik geef toe, voorlopig nog erg vaag geformuleerd maar we are still working on it en we hebben intense gesprekken met de mensen) Het komt er op neer dat de verteller een verhaal kiest dat voor hem een essentiële betekenis heeft of weergeeft en dat hij/zij na het vertellen aan de luisteraar ook uitlegt waarom dat zo is. Op het einde van elke vertelling en uitleg van het waarom vraagt de spreker aan de luisteraar: “en wat vindt u?”

Gedurende de drie dagen dat wij in een stad staan met onze boom zullen er van ’s middags tot ’s avonds allerlei vertellers (denk aan: cafébazen, politici, religieuzen, dokters, moeders, brandweermannen, …) hun verhaal komen brengen onder de boom. Elk verhaal wordt op 1 van de bladen geschreven en in de boom bijgehangen. Zo kunnen mensen die onder de boom staan ook de eerdere verhalen lezen. Op het eind van de drie dagen geven we alle verhalen/bladen terug aan de stad en gaan we verder. De verhalen van alle steden worden door ons verzameld en bijghouden. Die verzameling geeft ons een schat aan metaforen en kaders waar we mee verder zullen werken.

Onze hoop is dat de vertellers naar aanleiding van hun verhaal in gesprek treden met de luisteraars en dat we in die drie dagen het plein weer even een echte openbare ruimte hebben gemaakt.

Meer informatie en nog concretere invulling van het project volgt.

Lucas