Voor info en data zie de kalender of ga naar www.bejaarden-en-begeerte.nl

wij genieten er in elke geval nog steeds van

Lucas en Oscar

Op 23 oktober trokken wij, drie studentes Nederlandse bedrijfscommunicatie, naar het station van Brussel-Noord om met Lucas De Man (29) te praten. Lucas De Man volgde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Daarna ging hij regie studeren in Amsterdam. Hij is creator en artistiek leider van de stichting nieuwe helden. Lucas verblijft voor zijn werk voornamelijk in Nederland, maar was toch zo vriendelijk om ons in Brussel te ontmoeten. We vonden een ouderwets cafeetje waar we een gezellige babbel hadden over hoe hij terugkijkt op zijn studententijd, hoe het vandaag met hem gaat en het belang van kunst in onze maatschappij.

Lucas De Man studeerde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit Leuven, hoewel hij al heel vroeg wist dat hij de kunstwereld in wilde. Hij wilde eerst graag een universitair diploma behalen. Niet alleen omdat zijn omgeving daar op aandrong, maar vooral omdat hij een netwerk van sociale contacten wilde uitbouwen. Achteraf bleek het een hele goede beslissing te zijn, aangezien hij in Leuven een geweldige tijd beleefde. Volgens Lucas zijn er immers twee soorten studenten: “de uitgaanders en de strebers”, en hij behoorde duidelijk tot de eerste groep. Naast uitgaan en feesten, speelde Lucas ook improvisatietheater met The Lunatics. Met deze groep beleefde hij echte hoogdagen. Ze traden immers een jaar lang elke week op in Het Stuk voor vierhonderd man. Al deze buitenschoolse activiteiten waren belangrijk om contacten te leggen, maar Lucas ging ook altijd naar de les. De aula was een soort ontmoetingspunt waar werd afgesproken wat er die avond gedaan werd. Lucas denkt met veel plezier terug aan die tijd: overdag naar de les gaan, ’s avonds toneel spelen en uitgaan. Tijdens zijn studententijd heeft hij dan ook een uitgebreid netwerk kunnen opbouwen met mensen uit heel uiteenlopende richtingen, waar hij vandaag nog steeds handig gebruik van maakt. Alles is volgens hem netwerken; met enkel talent kom je niet meer aan de bak. Het gaat om wie je kent en wie je kan overtuigen van je kunnen. Niemand zit immers te wachten op nog een kunstenaar of journalist.

“We moeten wel meer gaan samen doen, want we trekken het anders niet”
Lucas schreef zijn masterscriptie over “Het belang van theater als antwoord op de crisis van de openbare ruimte”. In onze maatschappij worden de steden steeds groter en de mensen steeds eenzamer. Falen en eenzaamheid zijn volgens Lucas de grootste taboes. We hebben elkaar nodig, want straks is het zoeken naar geld niet meer het hoogste goed en hebben we geen alternatief meer. We zijn niet gelovig, noch idealistisch, we hebben enkel elkaar. In die zin gelooft hij dat kunst wel een belangrijke rol kan spelen. Volgens Lucas is de kunstenaar iemand die in de maatschappij iets kan teweegbrengen. In zijn masterscriptie zie je al hoe Lucas wat hij leerde tijdens zijn opleiding Germaanse talen kan gebruiken bij zijn huidige job. Hij volgde enerzijds veel vakken over theater en bouwde anderzijds een hele brede algemene kennis op. Daarnaast pikte hij ook verschillende vaardigheden op. Zo leerde hij onder andere zaken onderzoeken, onderbouwde papers opstellen, artikels schrijven en presenteren, interviews afnemen en een verzorgde taal hanteren. Hij koos de opleiding niet alleen om mensen te leren kennen en een diploma te behalen, maar ook omdat hij gepassioneerd was door het Nederlands en door literatuur. Daarnaast wilde hij goed leren spreken en schrijven, want communicatie is volgens Lucas erg belangrijk.

“Je studeerde af met een hele generatie”
Nadat Lucas zijn diploma Germaanse talen had behaald, volgde hij een regieopleiding in Amsterdam. De opleiding verschilde van die in Leuven. Zo werden er slechts vijf studenten toegelaten per jaar, waarvan er maar drie afstudeerden. Die laatste drie vonden wel meteen werk, omdat je door de verplichte stage reeds bij de grote namen binnen de theaterwereld terechtkwam. Hij ging dus van anonieme student in de grote aula in Leuven naar een situatie waar de professoren hem plots met de voornaam aanspraken en hem vroegen om samen iets te gaan drinken. Het sociale leven dat hij in België had, stopte. Hij moest immers honderd uren per week op school zijn. Amsterdam was bijgevolg eerder een eerste opdrachtgever dan een onderwijsinstelling. Hij heeft daar veel ervaring opgedaan: wonen op een boot of in een voormalig asielcentrum dat zelfs te pover was voor asielzoekers zijn hem sindsdien niet langer vreemd. Het was ook een voorrecht om aan die kunstschool te studeren, want met slechts vijf studenten en heel wat faciliteiten en leerkrachten is het de duurste opleiding voor de Nederlandse staat. Alle opleidingen zaten daar bij elkaar: technici, acteurs, regisseurs, vormgevers en managers. Je studeerde af met een heel team, een hele generatie, zodat je niet helemaal alleen van nul af aan moest beginnen.

De kracht van het niet weten
Lucas omschrijft zijn huidige job als “artistiek leider bij de Stichting Nieuwe Helden” of “creator”. Voor Lucas is het belangrijk dat zijn creaties iets teweegbrengen. Nu is theater vaak entertainment voor de elite waarbij het publiek het eens is met wat er gezegd wordt. Lucas ziet dat soort theater als “het knuffelen van je eigen ziel”: het publiek bevestigt je eigen visie. Hij wil daarentegen iets veroorzaken met zijn werk, waarbij hij middenin de maatschappij staat. Daarom houdt hij zich niet enkel met theaterproducties bezig, maar ook met installaties. Hij denkt heel breed en wil gewoon zijn verhaal delen. Een mooi voorbeeld daarvan is een performance die ze in Skopje (Macedonië) hebben opgevoerd. Met een honderdtal mensen hebben ze op een plein een vraagteken gevormd met fakkels, terwijl alle andere verlichting gedoofd werd. Onze tijd is voor Lucas zo’n brandend vraagteken: “de kracht van het niet weten”. Toen het licht uitging en enkel de fakkels brandden, volgde er spontaan applaus. Dat moment was voor Lucas erg aangrijpend, omdat hij het gevoel kreeg dat ze iets goed hadden gedaan: “We veroorzaken iets, we kunnen een verhaal delen.”

Managen
Naast de artistieke kant van het vak, namelijk het creëren, heeft Lucas geleerd om een bedrijf te leiden. Vroeger was het not done om je als regisseur ook met de zakelijke kant van de productie bezig te houden. In Vlaanderen is het nog steeds taboe om zowel manager als kunstenaar te zijn. Volgens Lucas moet je echter twee dingen doen om succesvol te zijn: zowel stout genoeg zijn in wat je maakt als je zaken managen zodat je dingen kunt maken. Hij toont dat het ook anders kan dan het traditionele beeld van de arme kunstenaar die op een zolderkamer verhongert. Toen hij destijds besloot om in de theaterwereld te stappen, vond zijn grootmoeder het heel erg dat hij geen job zou vinden. Ze had al besloten dat ze hem geregeld van maaltijden ging voorzien zodat hij toch iets zou kunnen eten. Lucas kookt inderdaad niet veel, maar gaat wel vaak op restaurant. Verhongeren om zijn kunst te kunnen maken, doet hij dus niet.

“Kunst kan voor niets een oplossing zijn, maar het kan wel een kader bieden”
Een van die projecten is “De Club”, een voorstelling waar het publiek zelf deel uitmaakt van wat er gebeurt. Het is allesbehalve een traditionele theatervoorstelling, want er wordt bijvoorbeeld gevochten, het publiek mag ook meepraten en  mensen worden zelfs geblinddoekt in een busje gestopt. Het is wel een heel heftig project, omdat hij daar elke avond opnieuw als zichzelf staat. Het publiek mag reageren en er gebeurt constant iets. Wel heel leuk om te doen, maar “ge zijt wel dood als ge dat een tijdje doet”. Het ideale publiek van “De Club” gaat van 18 tot 38 jaar, omdat het gaat over de vraag wat we kunnen veranderen in onze samenleving, wat we effectief doen, of we wel iets kunnen veranderen. De laatste tijd merkt Lucas op dat wat hij maakt heel vaak gaat over “we moeten geen vrienden zijn van elkaar” of “we moeten elkaar niet graag zien”. We geloven niet meer in een soort hippietijdperk waar iedereen verliefd is, maar we moeten wel meer samen doen, want anders trekken we het niet. “De Club” wil wel iets doen, maar de vraag is wat. Niet alle mensen die naar “De Club” komen kijken, zijn bewust bezig met wat er gedaan kan worden, maar het is leuk als je mensen kan aanzetten tot nadenken. Kunst kan volgens Lucas voor niets een oplossing zijn, maar het kan wel een kader bieden.

Interviewers: Anouk De Smet, Leen Schellinck, Natacha De Bleser
Lucas De Man
Lieven de winnestraat 6, 9000 Gent
mathiasdeman@hotmail.com
stemt toe in opname op site

Nu de club na een prachtige reeks van 50 avonden afgelopen is, bejaarden en begeerte vollop in belgie en nederland gespeeld wordt en onze installaties hun winterstop in gaan, zijn wij hard aan het werk met onze nieuwe plannen.

Zo zijn we een volledig nieuwe website aan het maken, gaan we het platform van De Club voor performances en acties in de openbare ruimte uitbreiden, zijn we aan het werken aan een webshop en worden er plannen voor samenwerkingen in de toekomst gesmeed.

Daarnaast gaat Lucas De Man in maart het project Dinner With Dad maken vanuit Nieuwe Helden samen met Frascati en het Lab verder zijn we een heel groot project voor na de zomer in 11 steden in het verre West Vlaanderen (Belgie) aan het voorbereiden met als thema identiteit en als beeld Varkens, het heet dan ook Wij VarkenLand. Meer daarover volgt later.

Ondertussen is Ilay Den Boer niet te stoppen met toeren en een nieuwe productie ‘Broer’, gaat Joost van Hezik kijken of we botter nog kunnen hernemen, zal Niels Kuiters Ijezus verkopen en is MtgBlont/LnSaint aan het brainstormen hoe ze na hun overwinning op de parade de overbevolking kunnen oplossen.

Zoals je ziet we zijn en blijven bezig en hebben ook in 2012 weer jullie steun en liefde nodig.

Rest ons enkel nog om vanuit de grond van ons hart jullie te bedanken voor een schitterend 2011.

In maximaal 1500 woorden.

Mijn naam is Lucas De Man, ik ben artistiek leider van Stichting Nieuwe Helden en wij maken in binnen- en buitenland culturele concepten voor de openbare ruimte.

“Je moet wel zorgen dat je het in 1 zin kan uitleggen wat je doet, niemand houdt van vaag.” zeiden de managers die wij vorig jaar in het kantoortje van Nieuwe Helden hadden uitgenodigd. Ze kwamen ons adviseren over hoe we ons het beste konden profileren.

“Wat is je motto? Wat is je kernzin? Wat zijn je doelen?”, schreeuwden ze na twee espresso’s en drie witte wijn met ijs. Witte wijn met ijs!

Het idee van het uitnodigen van managers kwam dan weer van mensen ‘uit het veld’, die ons advies gaven over hoe we als ‘stichting die niet onder 1 klassieke kunstnoemer te vatten valt’, ons toch konden profileren zodat mensen ons zouden be-grijpen.

Stichting Nieuwe Helden creëert, organiseert, initieert en reageert vanuit de noodzaak een verhaal te communiceren met en naar anderen. Je plakt er zelf maar een labeltje op.

Er wordt geknipt en gekut in het kunstenlandschap. Er wordt geklaagd over niveauverlies, over commercialisering, over te weinig volk, over te volks, over weet ik veel. Ik ga hier echter niet kutten of klagen. Ik ben bezig met de poging een zoektocht aan te gaan.

Ik ben op zoek, samen met zij die mee willen zoeken, naar hoe ik in woord EN daad vanaf nu en de komende jaren deze samen-leving mee vorm kan geven.

In 1 zin, beste adviseurs. En hier nog een:

Ik ben op zoek in woord EN daad naar hoe de openbare ruimte, af en toe of vaker, een plek van ont-moeting mag zijn.

Ik wil hier nu even de tijd nemen om bovenstaande zinnen uit te leggen, maar voor zij die niet van lezen houden, verwijs ik nu alvast naar onze website www.stichtingnieuwehelden.nl, waar je ook via beelden en filmpjes van onze projecten kunt zien wat ik bedoel.

Ik ben opgegroeid met het besef dat er niet 1 waarheid is, dat er geen overkoepelende waarheden zijn die mij DE weg wijzen. Ik ben opgegroeid met het inzicht dat er niemand op de hele aardkloot is die zeker weet wat wij hier op deze wereld komen doen. Ik ben opgegroeid met het existentiële gegeven dat ik er zelf maar iets van moet maken. Vrijheid in zijn mooiste en wreedste vorm.

Ik ben geen ‘kunstenaar’ geworden, ik ben dat ondanks mijzelf. Ik heb een energie, een dadendrang, een intuïtie, een beeldenstroom en een arrogantie gekregen door een chemische samenloop van omstandigheden waardoor ik thema’s, verhalen en metaforen wil delen met een groter publiek dan mijn moeder en oma. Ik heb in mij gebakken de drang via mijn ‘werk’ een directe dialoog tot stand te brengen met een ‘publiek’. Dat zit in mij en ik heb gekozen het niet te negeren maar te professionaliseren.

Naast die gegeven drang heb ik ook een theorie over het belang van kunst. Kunst is de enige vorm die een plek kan creëren waar de mensen fysiek bij elkaar kunnen komen om DAT te delen wat hun mens maakt, namelijk hun sterfelijkheid.

Met sterfelijkheid bedoel ik het gegeven dat we op een dag geboren werden, op een dag dood zullen gaan en daartussen ‘het niet weten’.

Het weten (dat je rationeel als inzicht kunt verwerven maar dat vooral bij iedereen van nature is ingegeven) van dit ‘niet weten’ geeft de mens heel zijn leven lang zowel een positieve als een negatieve energie. Het maakt ons klein en bang en tegelijk verbindt het en laat het ons van elkaar houden. Het zorgt er voor dat we elkaar afslachten in oorlogen maar het maakt ook dat we gaan samenwonen in dorpen, steden, samen-levingen. De mens als eenzaam kuddedier zoekt de ander op omdat hij/zij er met zichzelf niet uitkomt. De mens heeft de nood om te delen, zijn sterfelijkheid, zijn niet weten en zeker als er geen kader meer is dat antwoorden of invulling geeft zoals de Kerk, Vader of Koning dat deden.

De plek waar mensen elkaar kunnen tegenkomen, los van hun privé of achtergrond, is de openbare ruimte. Een plek die nu overheerst wordt door reclame, media, consumeren en ‘events’ (of zoals ik het noem even-tsssss, hoofd stil zetten). De openbare ruimte is nu (ik ga even een heerlijke veralgemenisering doen) een anonieme ruimte. Jij als consument, jij als stemgerechtigde, jij als kijker worden aangesproken maar jij als mens doet er niet toe. Even – tsss.

En toch, wij willen af en toe dat ‘kleine ikje’ dat binnen in elke mens zit, kunnen, mogen, laten zien of kunnen, mogen zien bij een ander. En dat kan niet enkel in je privé, enkel bij je vaste vrienden. Dat kan ook niet enkel in een fictieve wereld van boeken, computers en multimedia. Hoe belangrijk de wereld van internet en virtualiteit tegenwoordig ook is, het is niet ‘echt’. Als vlucht of als middel is het heerlijk maar wij hebben als mens nood aan die ander. Live, fysiek aanwezig tegenover ons zelf. De ander die er ook is, echt is. Die het ook niet weet en die ook zoekt omzijn/haar ‘ikje’ te kunnen/mogen laten zien.

Dan kom ik bij het theater (en theater zie ik in de breedste zin van het woord). Theater heeft de taak om een plek te creëren waar de mens dat ‘ikje’ mag (laten) zien, waarin zijn sterfelijkheid aangeraakt wordt, waarin hij even niet MOET maar ONT-MOET.

Met ontmoeting doel ik op een moment waarin je mag ‘zijn’. Waarin je niet je ‘ikje’ hoeft te verbergen maar ‘als mens’(in de meest existentiële zin van het woord) mag zijn.

De kunstenaar/creator (ik haat het woord theatermaker) heeft hierbij 2 twee belangrijke taken.

1. Hij/zij kiest en communiceert (telkens hij/zij de noodzaak voelt rond) een verhaal/thema dat het sterfelijke van de mens (het niet weten) aanraakt (er zijn ontelbare verhalen en slechts beperkte thema’s te vinden) door een project op te zetten (ik zeg bewust niet voorstelling omdat maar 1 van de vormen is waar theater zich in kan uiten) dat een publiek (en ik pleit ervoor per project een specifiek publiek voor ogen te hebben en dit concreet aan te spreken –  wie er dan nog extra bij komt is mooi meegenomen) uitnodigt via lijf/beeld/taal/muziek, dat de dialoog (de wisselwerking tussen het project en het publiek) rond dat thema/verhaal, fysiek in het hier en nu aangaat zodat er een ont-moeting (tussen publiek en zichzelf, publiek en elkaar en publiek en de ‘creator’) kan plaats vinden.

De plaats(en) waar de projecten zich afspelen is volledig afhankelijk van de aard van het project maar het gevolg is steeds dat het project zelf een plek, een plaats an sich creëert. Het project creëert op zichzelf een stukje openbare ruimte.

Elk goed kunstwerk creëert een stukje echte openbare ruimte; een plaats waar mensen los van privé en achtergrond, elkaar en zichzelf als mens mogen ont-moeten en waar hun sterfelijkheid geen taboe maar onderwerp is.

1. De kunstenaar heeft ook een verbindende taak. Naast het creëren van een ontmoeting via zijn/haar werk heeft de kunstenaar ook de mogelijkheid om via zijn/haar project andere instanties (medekunstenaars, maar ook organisaties of mensen die niet uit de kunst komen) rond datzelfde gekozen thema/verhaal bij elkaar te brengen. Het project dat de kunstenaar opzet, kan verschillende facetten hebben (naast het eigenlijke werk of als onderdeel ervan) waarbij hij/zij organisaties en instanties betrekt die ook werken aan het door de kunstenaar gekozen thema/verhaal.

Op die manier legt de kunstenaar niet alleen extra lagen in zijn/haar project maar creëert hij ook een niveau van ontmoeting, verdieping en verbinding voor de mensen die aan het project meewerken. De kunstenaar heeft de mogelijkheid, en wat mij betreft de taak, om met zijn gekozen thema’s/verhalen meer mensen te verbinden dan enkel zij die een kaartje kopen of langskomen.

Hij/zij staat aan het hoofd van een project dat een kader kan bieden waardoor de energie en het werk van verschillende andere mensen en organisaties (bedrijven, scholen, sociale instellingen, overheden, zelfstandigen, winkels enz.) gebundeld en verdiept kunnen worden en hierdoor een extra laag van betekenis kunnen krijgen.

Ik zeg niet dat dit altijd lukt, maar het is wel een functie die nu nog door veel te weinig kunstenaars opgenomen wordt en waardoor de kunst nog te weinig haar prominente positie in de samenleving opneemt.

De kunstenaar heeft een existentiële verantwoordelijkheid (door zijn van nature gegeven talenten) om via het kader van zijn projecten en gesteund door zijn/haar inzichten in de gekozen thema’s/verhalen mensen te verbinden, te laten ont-moeten en te laten samen werken in de openbare ruimte die het project creëert.

Tot slot zou ik willen aangeven dat ik, beperkt door de mij opgelegde ruimte om mijn uitleg te geven, ervoor gekozen heb mijn gedachten te comprimeren. Voor wie graag meer uitleg wil of dieper op de zaken in wil gaan of voor wie graag wil reageren zet ik hier mijn telefoon nummer en email adres. Lucas De Man, 0644694403 lucas@stichtingnieuwehelden.nl

Zo waren er:

Touwtrekken in Eindhoven

Bejaarden op daken in Amsterdam en Eindhoven

I Jezus in de aula van de TU

Brandend vraagteken

Straatinterviews zowel over liefde op latere leeftijd als over waar vecht je voor, overal in het land

10min Dj actie in verschillende steden namens De Club en heel recent ook op vraag van de gemeente Amsterdam in het kader van hun campagne tegen discriminatie.

Met trots zien wij hoe onze zoektocht naar het ingaan en aangaan van de openbare ruimte steeds meer navolging, inbedding en begrip krijgt. Ook mogen we tot onze vreugde vaststellen dat de pers heel erg gretig verslag uitbrengt van onze acties. (Voorpagina Parool, Voorpagina ED, JFK maganzine, SBS Shownews, Volkskrant, Omroep Brabant, RTV NH, enz.)

Voor meer info en beelden kan u alles volgen op ons platform: www.declub.nu

na een maand heel mooie clubavonden in amsterdam en nu we net in eindhoven zijn begonnen heeft daan weddepohl eindelijk de clubleden site online.

hier kunnen alle mensen die mee willen zoeken(doen) naar (aan) initiatieven om de openbare ruimte een plek van menselijke ont-moeting te laten zijn.

kijkt u maar op

www.declub.nu/leden

vanaf november zullen ook mensen die niet naar de clubavonden zijn geweest online lid kunnen worden.

De vier verschillende scenografische ontwerpen vormen een staalkaart van de hoge kwaliteit van de Nederlandse scenografie. Uit het juryrapport: “De voorstellingen zijn overduidelijk gewaagd aan de verhaallijn, het concept en de regie. De hand van de ontwerpers laat zich duidelijk herkennen en geeft blijk van theatrale verbeeldingskracht, technische vakbekwaamheid en een verrassende beeldentaal.”

De andere genomineerden van de Wijnberg ScenografiePrijs 2011 zijn:

• Marc Warning (decor), Arno Bremers (kostuums) en Uri Rapaport (licht) – Legende – De Nederlandse Opera
• Bernhard Hammer (decor), Rob Snoek (rekwisieten & vormgeving), Catherine Cuykens, Margriet Procee (kostuums), Marita Ruyter (videoproductie) Peter Wilms, (audiovisueel ontwerp), Gerhard Fischer (licht) en Pilo Pilkes (grime en kapwerk) – Soldaat van Oranje – De Musical – NEW Productions
• Rieks Swarte (decor en rekwisieten/poppen/maskers), Jacqueline van Eeden (rekwisieten/poppen/maskers), Carly Everaert (kostuums) en Floriaan Ganzevoort (licht) – De Storm – De Toneelmakerij & Firma Rieks Swarte

De Wijnberg ScenografiePrijs is in 2009 in het leven geroepen en vernoemd naar Nicolaas Wijnberg (1918-2006): een van Nederlands belangrijkste en meest vernieuwende theaterontwerpers van na de oorlog. Jan Joris Lamers won de prijs in 2009 in de vorm van een oeuvreprijs. Vorig jaar wonnen Marc Warning, Gé Wegman en Arien de Vries de prijs voor de scenografie van de voorstelling ‘Van de brug af gezien’ van Toneelgroep Oostpool.

De Club is een oprechte poging van ons om een netwerk/een platform te creëren waarbij we mensen uit allerlei disciplines en achtergronden (of je nu accountant, bakker of kunstenaar bent) samen brengen om ideeën, initiatieven, en projecten op te zetten en uit te bouwen die gaan rond de openbare ruimte minder anoniem te maken, de samen leving meer “samen -leving” te laten zijn.

Klinkt misschien allemaal heel naief maar het enige wat wij hebben zijn onszelf en de anderen en niemand weet precies hoe het moet of wat we hier op deze aardkloot komen doen.

We weten wel dat we hier met zijn allen zitten, in steden bijeen.

In de openbare ruimte komen wij mensen elkaar tegen los van prive en achtergrond. Nu lopen we elkaar voorbij of zitten naast elkaar elk met onze eigen vrienden in onze eigen bubble. Maar het meest menselijke delen we met zijn allen, nl dat we geboren worden en op een dag dood gaan en daartussen niet zeker zijn wat of hoe.

Af en toe een moment van echte ontmoeting, af en toe een moment van kunnen/mogen stilstaan in die openbare ruimte en geraakt worden als mens (met je angsten en je vuur) vinden wij van essentieel belang om de samenleving levend te houden. En dat gaat niet lukken als ieder in zijn eigen hokje blijft. Ook wij (kunstenaars en theaterlui) moeten uit onze hokjes en samenwerken met anderen, leren van anderen, geinspireerd worden door anderen.

Daarom hebben wij De Club opgericht. op www.declub.nu kan u het netwerk actief aanschouwen en meer lezen over het hoe en wat.

Nog mooier is als u een van de clubavonden langs komt, je openstelt en laat meevoeren en wie weet zich ook inschrijft en daarmee het netwerk een stapje verderhelpt.

voor het derde jaar op rij spelen wij deze fijne hartverwarmende voorstelling ism HZT en dit maal zo’n 45 keer

in zowel Belgie als Nederland

voor speellijst en meer info zie www.bejaarden-en-begeerte.nl