AMSTERDAM-ZUIDOOST – Het unieke vader-kindfestival HI heeft zes dagen lang prachtige theatervoorstellingen, discussie, diners en een fototentoonstelling opgeleverd. Het centrale thema, de relatie tussen vader en kind, werd in vele facetten breed uitgemeten.

De fototentoonstelling die de relatie vastlegde, gaf een prachtig innemende voorstelling weer. Verspreid over de hele stad Amsterdam kwam je grote tekstloze foto’s tegen. Volgens initiatiefnemer Lucas de Man moesten de beelden voor zich spreken. In het Centrum voor Beeldende Kunst Amsterdam Zuidoost waren alle foto’s bij elkaar gebracht. De vastlegging van de relaties verliep in het begin wat moeizaam, maar na twee maanden waren ruim vijftig relaties vastgelegd. Het festival werd gehouden in de geest van Carlos Boldewijn, vader van vier kinderen uit verschillende relaties, die vorig jaar kwam te overlijden. Zijn oudste dochter Scarabes richtte zich in een emotioneel woord tot het publiek over haar vader. Zij wilde alles weten over het leven van haar vader en meestal werd in open gesprekken veel uit de doeken gedaan. Als zij te ver ging, werd Scarabes soms afgescheept: “Je mag alles eten maar je moet niet alles willen weten.” Maar zij drong aan, want zoals zij het ervoer: “Hoe meer, hoe smeuïger.”


 De muziekformatie Space Lightning, bestaande uit drugsverslaafden, zorgde voor een gezellig muzikale afsluiting van de openingsavond van het HI mini-theaterfestival in het Bijlmer Parktheater.-.

Stanley en Jimmy
Zelf ooit een verslaafde druggebruiker geweest, liet Carlos Boldewijn doorschemeren dat drugsverslaafden ook meestal vaders zijn met verwaarloosde gezinnen. “Je moet contact met ze maken”, zei hij altijd tegen Ernestine Comvalius, directrice van het Bijlmer Parktheater. En Comvalius nam dit aanbod serieus in overweging, mede geleid door het opvangcentrum voor drugsverslaafden dat pal tegenover het theater staat. En dat contact leverde een mooie relatie op. “Ook wij hebben aandacht nodig”, vertelden de overwegend mannelijke verslaafden. In het centrum worden onder meer muzieklessen gegeven aan de verslaafde bewoners. Daar ontstond de vijftienkoppige band met de toepasselijke naam Space Lightning, die de openingsavond luister mocht bijzetten met zowel reggae, soul en Nederlandstalige nummers als Papa van Stef Bos. Bos heeft het over de moeizame relatie met zijn vader terwijl hij, naarmate hij ouder werd, steeds meer op zijn vader ging lijken.
In de theatervoorstelling Stanley en Jimmy zetten twee ex-drugsverslaafden het publiek behoorlijk op het verkeerde been. In een zogenaamde trainingssessie, compleet met whiteboard, pennen, rode en gele formulieren met grote letters SS (Samen Struikelen), werd gevraagd om de grootste tegenvaller uit het leven op te schrijven. Stanley, gespeeld door acteur Gustav Borreman, tekent de levenslijn uit vol met putten. “Putten zoals in de Tourtonnelaan. Wie geen putten kent in het leven, heeft niet geleefd”, houdt hij het publiek voor. In vijf fasen blikt hij terug op zijn drugsverleden. Als kleine jongen kwam hij uit Suriname naar Nederland toen er rond de Onafhankelijkheid een massale uittocht was van Nederlandse rijksgenoten. Hij kwam er met zijn ouders en broer Roy. Hij voetbalde, hielp Roy in zijn kledingwinkel en raakte van de wiet in de blaka- en witiverslaving door zijn neef uit Den Haag. Maar Stanley krijgt een harde confrontatie te verwerken als blijkt dat zijn dochter in het publiek zit en hem allerlei schuldvragen stelt. Het zijn van die ‘waarom-vragen’ waar hij het antwoord schuldig moet blijven. “Ik ben net als elke Surinaamse vader die kinderen heeft maar het zijn moederskinderen”, verontschuldigt hij zich. Pas dan heeft het publiek door dat zij terecht is gekomen in een prachtig geënsceneerde trainingssessie waarin de acteurs ook heel normale mensen zijn met hun eigen, soms warrige leven. De reacties na afloop waren dan ook overweldigend.
Vitamine V, de organisatie die zich sterk maakt voor verantwoord vaderschap, had op de laatste dag een succesvolle uitwisseling over de invulling daarvan. De theater- en dansgroepen Eternity en Untold lieten interessante dansoptredens zien, gekoppeld aan hun eigen verhalen over de relatie met hun vaders. De meisjes wisten zeker hoe zij de relatie met hun vader zagen, wat zij wilden en vooral wat zij niet wilden, terwijl de jongens er niet zo’n vlotte invulling aan gaven. Misschien had dat te maken met hun huidige reële situatie, waarin zij ook, net als hun eigen vader, in verzeild zijn geraakt.-