Here we will post articles, statements, speeches and other writings.
Writings
Published: 19/09/2008
Wij Willen
Published: 09/10/2008
Wij Willen.
Geen keurige inleiding schrijven voor het volgende statement;
Wij Willen.
Om te beginnen het publiek bij haar kloten grijpen, soms zacht soms onverwacht, maar haar in ieder geval een onontkoombaar gevoel geven dat ze er is. Met ons. We willen geen veilige afstand meer. We willen een publiek dat mee gaat in de beleving. We zijn blij met een associatie, nog blijer met een gevoel maar het liefst hebben we een publiek dat haar voegen verloren heeft.
We zijn ongelukkig en moe van de beredenerende reactie van de toeschouwer. Mensen willen dingen kloppend maken, bevatten, categoriseren. Begrijpen. Gesprekken na een voorstelling gaan vaak over de kwaliteit van de vorm en soms over de inhoud. We willen liever helemaal geen gesprekken meer. Ze maken het kapot. We willen poeh’s en onsamenhangende zinnen. Of klootzak.
Iemand vertelde eens over een locatie voorstelling met auto’s. Een auto raakte los en reed recht op de tribune af. Het publiek verroerde zich niet omdat ze er van uit ging dat het erbij hoorde. We zijn geconditioneerd geraakt in dat wat de meest levende kunstvorm zou moeten zijn. Theater.
De moed om gevaarlijk te zijn
Published: 08/10/2008
Het woord zinvol spookt al een aantal jaren als een mantra door mijn hoofd. Het moet zin hebben, Nu. Wat ik doe. Wat ik meemaak. Soms haat ik dat woord en probeer mijn gedachten af te leiden. Maar altijd komt het weer terug. Voor mij is het redelijk makkelijk om zin te halen uit het leven zelf. Mijn liefde, mijn kinderen, een wandeling in het bos, een ontmoeting met een vriend. Ik heb een rijk leven. Maar het is niet genoeg. Ik moet en wil ook zin geven aan mijn omgeving, de wereld om mij heen. Hoe dan? Wat dan?
Ik werk in de kunsten. Niet als kunstenaar, maar als dramaturg. Ik ondersteun, probeer anderen te helpen bij het maken van hun kunst. Ik parasiteer als het ware op de werkelijke kunstenaar.
Al vanaf mijn eerste theaterervaringen met Freek de Jonge en Bram Vermeulen weet ik dat ik in het theater een groot gevoel van zin kan krijgen. Het leven voltrekt zich in die zaal voor je ogen en in je hart, je bent vrij, je kunt gedachten en gevoelens ordenen en je krijgt de energie om er iets mee te doen, als je weer buiten staat. Ik heb dit altijd als een groot geschenk ervaren. Hoewel, geschenk is eigenlijk geen goed woord, het is een levensbehoefte, die ervaringen in de kunst, voor mij althans. En het is een levensbehoefte die ik zo belangrijk vind dat ik het van de daken wil schreeuwen. Iedereen moet dit mee maken. Ik ben ervan overtuigd dat we daardoor betere mensen worden. Omdat we ergens over nadenken, reflecteren, schoonheid ervaren, stilte en rust, omdat onze verbeelding wordt aangesproken.
Deze tekst sprak Dennis Meyer tijdens de WG Late Night op vrijdag 19 september 2008.
Read the rest of this entry »
alles wat je doet is al gedaan
Published: 01/10/2008
Alles wat je zegt is al gezegd alles wat je doet is al gedaan, alles behalve jij.
Een statement geschreven voor EERSTE HULP IN O. een congres voor jonge makers, gehouden op 25 en 26 april 2008 in Oostende.
Ik ben jong naïef en elk roepen om verandering en vernieuwing of om behoud en stagnatie is een herhaling van geroep van eerdere naïeve jongelingen en toch roep ik. Niet omdat ik het weet of inzicht heb laat staan overzicht maar omdat er zich ondanks mij zelf in elke vezel van mijn postpuberale lijf een drang, een power, een drive manifesteert die schreeuwt. Schreeuwt om een diepe echtheid, om iets dat gebeurt in het hier en nu, live. Schreeuwt om een zijn die zo samenvalt met zich zelf en alles er om heen dat het een niet zijn wordt, niet niet zijn maar gewoon niet zijn. Het is een drive die arrogant genoeg is een publiek te willen bereiken om daarmee dat gevoel van de schreeuw te delen een gevoel dat ik voor nu wil omschrijven als de rock n roll van de sterfelijkheid.
Die drive is voor mij essentieel wil ik theater maken als ik het zo noemen mag. Ook al vind ik het een vreemde term want als theater maakbaar was dan kan men er een fabriek in beginnen en het door machines laten doen. Maker en speler als nieuwe termen omdat regisseur en acteur niet meer de lading dekken in dit postpostmoderne tijdperk waarin het ook absoluut niet meer zo duidelijk is wat de contouren van theater zijn of waar het precies plaats vindt.
Jonge makers aller landen,
Published: 30/09/2008
“I’m a loser because I can’t find new forms.” Ik tekende deze uitspraak precies een week geleden op uit de mond van acteur en jonge maker Benny Claessens, in de voorstelling Collateral Damage van het nieuwe Vlaamse collectiefje Eisbär. Drie uur lang brachten vier acteurs en een kriepende cellist niet meer dan korte geïmproviseerde antwoorden op telkens persoonlijke basisvragen. Wat was je meest ongelukkige moment ooit? Hoe zou je vallen als je neergeschoten werd? Het meest onrechtvaardige in de wereld vind ik… Het was geen theater, evenmin een impro show. Laten we maar zeggen: een performance. Claessens kreeg de eer voor een reeks antwoorden op “I’m a loser because”. Met de half verontschuldigende blik die hem eigen is, bracht hij het uit. “I’m a loser because I can’t find new forms.” Ik heb er drie dagen lang serieus over getwijfeld om dat zinnetje op t-shirts te laten drukken en die cadeau te doen aan ondergesub-sidieerde jonge makers. Ja, sta mij toe even arrogant te doen. Het kwam mij over als de kernachtige samenvatting van waar een groot stuk van de nieuwe theatergarde vandaag mee lijkt te kampen. Ik val er u even mij lastig vanuit mijn eigen blik, ongetwijfeld Vlaams gekleurd. U gelooft ervan wat u wil. Maar het mocht scherp zijn, vroegen de organisatoren. Welaan.
Zo begon Wouter Hillaert (recensent voor De Morgen) zijn brief aan de jonge makers, voorgedragen tijdens de WG Late Night op woensdag 17 september. Voor de rest van de tekst, inclusief 5 ijzersterke tips: ‘.
