Ik ben het hier heel hard niet mee eens. En hoewel het sowieso een bepaalde ironie met zich meebrengt om je eigen mening te verkondigen over een zin die egocentrisme suggereert, zou ik hier toch enkele bedenkingen willen op loslaten.
Ten eerste kan je met ‘onderzoek’ alles bewijzen. Als je de ‘juiste’ premissen neemt kan je zelfs vandaag de dag nog bewijzen dat de aarde plat is… Als dochter van een lector statistiek zie ik de praktijkvoorbeelden dagelijks in kranten, vaktijdschriften en publieke opinie verschijnen. Dit om even vlug te illustreren dat de frase ‘uit onderzoek blijkt’ mijns inziens vaak even veel waarde heeft als ‘madame soleil heeft gezegd’. Je bewijst vaak wat je zelf wil bewijzen.
Het lijkt me dat een onderzoeker naar iemand anders z’n gedachten zich sowieso op glad ijs begeeft. Vraagstelling en kwantificering zijn namelijk de doorslaggevende factoren bij de onderzoeksresultaten, niet de gedachten van de mensen. Als mijn gedachte: ‘IK vraag me af hoe het met je is’ tot een gedachte over jezelf gerekend wordt kom je heel gemakkelijk aan zulke resultaten. Toch zou ik dit eerder aanvoelen als een gedachte gefocust op iemand anders.
Vraag elke moeder of ze meer aan zichzelf dan aan haar kinderen denkt. Elke leerkracht vraagt zich constant af wat blijft hangen bij de leerlingen. En ook jullie (als ik deze site mag geloven) focussen zich in jullie werk, en bijgevolg ook in jullie leven, in de eerste plaats op anderen en het doen denken van anderen.
Hoewel ik besef dat bovenstaande blog misschien wel juist deze of enige andere reactie tot doel heeft, voel ik deze stelling halvelings aan als een aanval op één van de laatste zaken die vandaag de dag nog écht privé zijn: mijn gedachten. En ondanks mijn plicht om mezelf ook op dat vlak in vraag te stellen, kan ik daar geen kritiek op dulden…
Het voelt me aan als ‘minority report’-achtige suggesties indien we trachten mensen op basis van hun gedachten te willen be- en veroordelen.
De dag dat ik mezelf, als is het moreel, verplicht voel om me te verantwoorden voor gedachten (in tegenstelling tot voor uitgesproken opinies, daden, blogs), geraak ik veel kwijt… en ik niet alleen denk ik.
… Ik besef dat ik mogeijks de degens kruis met grootmeesters en professionelen op dit vlak dus alle opheldering, verdere commentaar en nieuwe argumenten zijn meer dan welkom.
Ik ben het hier heel hard niet mee eens. En hoewel het sowieso een bepaalde ironie met zich meebrengt om je eigen mening te verkondigen over een zin die egocentrisme suggereert, zou ik hier toch enkele bedenkingen willen op loslaten.
Ten eerste kan je met ‘onderzoek’ alles bewijzen. Als je de ‘juiste’ premissen neemt kan je zelfs vandaag de dag nog bewijzen dat de aarde plat is… Als dochter van een lector statistiek zie ik de praktijkvoorbeelden dagelijks in kranten, vaktijdschriften en publieke opinie verschijnen. Dit om even vlug te illustreren dat de frase ‘uit onderzoek blijkt’ mijns inziens vaak even veel waarde heeft als ‘madame soleil heeft gezegd’. Je bewijst vaak wat je zelf wil bewijzen.
Het lijkt me dat een onderzoeker naar iemand anders z’n gedachten zich sowieso op glad ijs begeeft. Vraagstelling en kwantificering zijn namelijk de doorslaggevende factoren bij de onderzoeksresultaten, niet de gedachten van de mensen. Als mijn gedachte: ‘IK vraag me af hoe het met je is’ tot een gedachte over jezelf gerekend wordt kom je heel gemakkelijk aan zulke resultaten. Toch zou ik dit eerder aanvoelen als een gedachte gefocust op iemand anders.
Vraag elke moeder of ze meer aan zichzelf dan aan haar kinderen denkt. Elke leerkracht vraagt zich constant af wat blijft hangen bij de leerlingen. En ook jullie (als ik deze site mag geloven) focussen zich in jullie werk, en bijgevolg ook in jullie leven, in de eerste plaats op anderen en het doen denken van anderen.
Hoewel ik besef dat bovenstaande blog misschien wel juist deze of enige andere reactie tot doel heeft, voel ik deze stelling halvelings aan als een aanval op één van de laatste zaken die vandaag de dag nog écht privé zijn: mijn gedachten. En ondanks mijn plicht om mezelf ook op dat vlak in vraag te stellen, kan ik daar geen kritiek op dulden…
Het voelt me aan als ‘minority report’-achtige suggesties indien we trachten mensen op basis van hun gedachten te willen be- en veroordelen.
De dag dat ik mezelf, als is het moreel, verplicht voel om me te verantwoorden voor gedachten (in tegenstelling tot voor uitgesproken opinies, daden, blogs), geraak ik veel kwijt… en ik niet alleen denk ik.
… Ik besef dat ik mogeijks de degens kruis met grootmeesters en professionelen op dit vlak dus alle opheldering, verdere commentaar en nieuwe argumenten zijn meer dan welkom.