In het ‘Sypk&Tanja’ onderzoek met etalagepoppen in Dordrecht kom ik erachter dat de man van vandaag een groot probleem heeft. De transformatie van Ariadna in de hip opgedirkte pop was heftig, maar niet eens zo ver gezocht. Het beeld van een mens en pop met haast exact dezelfde look gaf in een beeld de vervreemding en absurditeit van het nastreven van uiterlijke perfectie, zoals de performance ook was bedoeld. Bij mij was dit een heel ander verhaal. Als we de etalages van goed verkopende grote concerns moeten geloven dan is de man van vandaag, naast gespierd en licht verveeld, ook een ontzettend ijdele gaylord. Transformeren in deze pop leidde, misschien wel gelukkig, tot een hoop commentaar. De man en vrouw van de straat zijn nog niet klaar voor deze mega-metro-mannelijkheid. En het klopt ook niet. Ik kan zo niet in een garage een auto monteren, dan wordt m’n deels roze truitje vies. En het lukt ook niet goed om voorbij mijn gemascarade wimpers te kijken. Hoewel ze nu ècht heel lang lijken en mijn ogen er bambi-groot van worden niet heel praktisch. En daar ligt m het probleem. De popenhakjes van Ariadna waren haast onbewandelbaar. Haar reactie; tanden op elkaar en doorlopen en anders, hakjes uit en heel onschuldig (en dus nog sexier) op blote voetjes doorlopen. Misschien wel tot een stoere man haar naar zijn grote auto zou dragen… Ik zou schoenen die kut lopen ten eerste nooit gekocht hebben en mocht het per ongeluk tegenvallen, mijn falen erkennen, schoenen weg en nieuwe, goeie, halen. De bereidheid om voor looks te gaan of zelfs de opofferingsgezindheid voor een paar grammetjes extra schoonheid, begrijp ik met me mannenharses niet. En het doet pijn het te forceren. Ik geef toe, ik zie er graag verzorgd, gekozen en bij de tijds uit. Haal misschien wel de helft van mn kleding bij de H&M, maar let de volgende keer eens op de etalage; niet in díe combinaties, niet om mee in díe houding te gaan staan en al helemaal niet om er zó bij te kijken.