Afgelopen weekend (24,25 Oktober) heb ik met mijn ex-mime-klas onze afstudeervoorstelling ‘Spaar Ze alle Negen’ gespeeld op het Batard Festival (Brussel). In deze voorstelling Tanzen wij drie kwartier hard op een Techno-beat. Vanuit het verlangen te zweten, te voelen dat je leeft. Ik voel het. Na twee keer heel hard spelen is vanochtend uit röntgenfoto’s gebleken dat er een (klein) scheurtje is ontstaan in de achilles-aanhechting van mijn hiel. Met daar omheen een keurige ontsteking. Minstens een week stilzitten en dan voorzichtiger luid het doktersadvies. Ik ga mijn best doen wat betreft het stilzitten. Maar vraag me niet voorzichtig te zijn alsjeblieft.

Ik ben trots op deze voorstelling, deze klas. In de eindregie van Lotte van den Berg zijn we wat mij betreft behoorlijk bij de essentie gekomen van het verlangen deze voorstelling te maken. Dit weekend in Brussel heb ik gevoeld en laten voelen dat ik leef. Dat ik ophoud. Dat ik zweet. Dat ik kwetsbaar ben. Dat ik stuk kan. Ervanuitgaande dat ik ook weer heel, kijk ik uit naar de volgende speeldata

foto: Volja