Met projecten als Hi in de Bijlmer, Sketch samen met HZT, Een softerotische voorstelling op de parade, Doorbraak samen met Likeminds, Bubble Boy in Duitsland en Oostenrijk, BOOM in Alkmaar, Ilay in heel Europa, Botter op Karavaan, Over het Ij en Oerol, De Club en Bejaarden en Begeerte in Nederland en Belgie; hebben wij een fenomenaal jaar gekend. Naast enkele mooie prijzen en nominaties is het vooral de vele fijne reacties van het publiek die ons de warmte en moed hebben gegeven door te gaan.
Nu de club na een prachtige reeks van 50 avonden afgelopen is, bejaarden en begeerte vollop in belgie en nederland gespeeld wordt en onze installaties hun winterstop in gaan, zijn wij hard aan het werk met onze nieuwe plannen.
Zo zijn we een volledig nieuwe website aan het maken, gaan we het platform van De Club voor performances en acties in de openbare ruimte uitbreiden, zijn we aan het werken aan een webshop en worden er plannen voor samenwerkingen in de toekomst gesmeed.
Daarnaast gaat Lucas De Man in maart het project Dinner With Dad maken vanuit Nieuwe Helden samen met Frascati en het Lab verder zijn we een heel groot project voor na de zomer in 11 steden in het verre West Vlaanderen (Belgie) aan het voorbereiden met als thema identiteit en als beeld Varkens, het heet dan ook Wij VarkenLand. Meer daarover volgt later.
Ondertussen is Ilay Den Boer niet te stoppen met toeren en een nieuwe productie ‘Broer’, gaat Joost van Hezik kijken of we botter nog kunnen hernemen, zal Niels Kuiters Ijezus verkopen en is MtgBlont/LnSaint aan het brainstormen hoe ze na hun overwinning op de parade de overbevolking kunnen oplossen.
Zoals je ziet we zijn en blijven bezig en hebben ook in 2012 weer jullie steun en liefde nodig.
Rest ons enkel nog om vanuit de grond van ons hart jullie te bedanken voor een schitterend 2011.
na een super zomer met een succesvolle projecten als Botter (op Oerol, over het Ij en Karavaan), project Hi (Bijlmer)
Ilays passage op Karavaan (publieksprijs!), hebben de jongens en meisje van ‘een softerotische voorstelling over …’ de prijs voor beste voorstelling van de Parade gekregen.
Nieuwe Helden is blij met zo veel fijne reacties en appreciatie en gaat gewoon keihard door met onder andere De Club, SKETCH, Bejaarden en Begeerte, DIt is mijn Vader en de nieuwste van Ilay ‘Zoek het lekker zelf uit.’
Vanaf 31 augustus gaat de club open voor nieuwe leden
20 avonden in amsterdam, daarna 20 avonden in Eindhoven en ten slotte 20 avonden in Gent.
Eind Juli is een prachtig team van mannelijke en vrouwelijke club leden begonnen met de voorbereiding om deze leden avonden zo intens mogelijk te laten verlopen.
De hoofdvraag is: ben je bereid?
koop je lidmaatschap op de website www.declub.nu , kom naar een van de ledenavonden en kies of jij bereid bent lid te worden van de club.
Jonge kunstenaars, theatermakers, acteurs, choreografen, muzikanten; studenten aan kunstvakopleidingen; net afgestudeerden en iedereen die met ons sympathiseert
CONSTATEREN
Dat we door deze regering zijn bedrogen. Deze regering zegt op te komen voor de hardwerkende Nederlander en zegt voorstander te zijn van kwaliteit, ondernemingszin en innovatie, maar laat ons op een ongenadige manier in de steek. De staatssecretaris van Cultuur veegt alle plekken van de kaart waar wij de start als professioneel kunstenaar kunnen maken; waar we ons talent kunnen tonen, onze vaardigheden kunnen ontwikkelen en onze excellentie kunnen bewijzen. De postacademische opleidingen, productiehuizen, broedplaatsen en festivals – kortom ál onze (toekomstige) werkplekken worden opgeblazen en gesloopt.
Wij zien een land opdoemen waar kwaliteit wordt verward met succes. En waar succes wordt gemeten met cijfers alleen. Een land waar de kruideniersterm A-merk is doorgedrongen tot in de kunst. Een land dat zijn jeugd verwaarloost en minacht. En ontkent dat ontwikkeling tijd kost. Wij zien een land waar op complexe vragen alleen nog maar simpele antwoorden mogen bestaan; waar op de vraag naar hoe je moet leven, of wat goed is of waar, alleen een antwoord mag worden gegeven waar je geld mee verdient. Wij zien een land dat bang is en geen idee heeft, dat geen enkel risico aandurft en in de kunst alleen wil betalen voor wat zich reeds heeft bewezen. Een kunstbeleid dat niet durft te kijken en te oordelen: dat iemand als Vincent van Gogh pas zou willen subsidiëren wanneer die het letterlijk niet meer nodig heeft – als hij dood is of heel goed verkoopt. Wij zien een land opdoemen waar je niet meer aan mag stormen maar alleen gearriveerd mag zijn.
Wij zien een dor, verlaten landschap voor ons, waar eenzaam en dreigend een handjevol topinstellingen staat. Bevolkt door mensen die zelf tot bloei kwamen in een omgeving die nu niet meer mag bestaan; geleid door mensen die opschoten in een tuin waar nu niets meer mag bloeien, waar alle onkruid wordt gesnoeid en de vruchtbare aarde geasfalteerd.
Wij constateren dat deze regering een afschuwelijke en onherstelbare fout maakt. Geen politiek die zijn jongeren en zijn kunstenaars minachtte, is ooit in staat geweest om te overleven. Geen één. Wij zijn de toekomst. Onderschat ons niet.
VERZOEKEN
Een heroverweging van deze extremistische beslissing. Wij verzoeken de regering om het circuit waarin wij net zijn begonnen of op het punt staan te beginnen, overeind te houden. Om de plekken te behouden waar wij onze excellentie kunnen ontwikkelen en bewijzen.
Om de vruchtbare omgeving waarin onze topinstellingen staan te behoeden voor woestijnvorming. Omdat wij daar met al ons talent en al onze hartstocht en al onze verse en nieuwe ideeën, hardwerkend en niet op geld belust, de toekomst vertegenwoordigen. Wij zijn de kunst van de toekomst; ontwikkelen de toekomstige ideeën; zijn de toekomstige leiders voor de toekomstige top.
WIJ EISEN DAT DE REGERING KIEST VOOR DE TOEKOMST VAN HAAR LAND
l
Teken de petitie en kom maandag 27 juni naar Den Haag !!
Wij presenteren u de gehele zomer op theaterfestival DE PARADE:
EEN SOFT EROTISCHE VOORSTELLING OVER ZO’N BEETJE ALLES
Een ode aan het publiek. Aan u.
Wij geven u humor, sex, destructie, ontroering en een onverwacht moment. Omdat wij denken dat u dat wil zien. In een ultieme poging tot entertainment brengen 5 jonge, zeer fysieke, spelers rauw, muzikaal theater.
MTG BLONT (Bas van Rijnsoever & Floor van Leeuwen) won in 2008 de Parade Parel met ZO komt de naakte waarheid aan haar licht. Over deze voorstelling schreef de pers:
“enerverende Parade-performance vol bizarre stunts, en potentieel pijnlijke scènes (…) Onvoorspelbaar en grillig, zoals maar weinig voorstellingen dat echt kunnen zijn. (De Volkskrant)
“verrast in alle opzichten (…) deze voorstelling is de parel op de Parade en een absolute must see” (theaterjournaal.nl)
door: MTG BLONT, LnSaint, Jan Barta, Tygo Gernandt, Niels Kuiters, Floor van leeuwen, Bas van Rijnsoever, Marc Stoffels. tekstbijdragen: Ko van den Bosch. techniek: Dave Staring. productie: Fleur Boots. zakelijk leiding: Wouter Goedheer
EEN PRODUCTIE VAN: STICHTING NIEUWE HELDEN & THEATERWERKPLAATS INS BLAU
“aangrijpende performance over de bereidheid elkaar te dragen maakt daverende indruk”
Robbert van Heuven (domein voor de kunstkritiek):
“Het is bijzonder dat zo’n simpel idee, zo’n simpele vorm zoveel emotie kan losmaken bij de toeschouwer (…) de toeschouwer die zich weet te openen, krijgt daar een van meest bijzondere en meest ontroerende voorstellingen van het seizoen voor terug.”
Wij zijn super trots dat onze vraagtekenperformance door zoveel mensen in Maastricht en Groningen is uitgevoerd, tijdens Nederland schreeuwt om Cultuur. De stilte en de concentratie waren nog mooier dan het geschreeuw! Met special thanx aan onze secretaris, Piet Menu, die vroeg om het vraagteken in te zetten voor deze actie, en het organiseerde. WIj danken allen die hun vuur hebben bijgedragen.
Het project ARTCORE 2010 en het slotconcert worden mede mogelijk gemaakt door de bijdragen van:
Amsterdams Fonds voor de Kunst, PMP, Stichting Nieuwe Helden, Lotte Heeman, Doortje, Frans van Rijnsoever, Jan Wicher Emmens, Erik Akkermans, Luuk Huët, Paul Braam, Teddy Cherim, Erica Smits, Sya van Mourik, Matthijs van Bergen, Linda Vermaat, Annefleur Schep, Fifame Awunou, Robin Kool, Fleurs & Margaret Mulder.
WIL JIJ OF JOU BEDRIJF HIER OOK TUSSEN STAAN EN ONS HELPEN ARTCORE 2010 TE REALISEREN?? DONEER DAN OP WWW.VOORDEKUNST.NL EN ONTVANG LEUKE EXTRA’S!
Spreekbeurt. 28/10/10 gehouden aan de UVA voor sociologie en antropologie studenten
over de aanwezigheid van kunst in de samenleving
en de verantwoordelijkheden van een kunstenaar
Hoi. Mijn spreekbeurt gaat over kunst. Kunst en haar aanwezigheid in de samenleving. Meteen maar even voor de duidelijkheid; als ik straks nog eens het woord kunst in de mond neem, en dat ga ik vaker doen dan mezelf lief is waarschijnlijk, dan spreek ik vanuit mijn ervaring met performance kunst/ of uitvoerende disciplines. Dat kan heus ook een beeldhouwer zijn die drie keer per dag z’n eigen beeld komt strelen. Het is een poging om het te hebben over de aanwezigheid van de kunstenaar in de samenleving. En ook ga ik de kunstenaar met ‘hem’ benadrukken en ons publiek met ‘haar’, gewoon omdat ik een jongetje ben en mijn publiek liever de nuance van een vrouw meegeef. Ja, ok… Of Hij, zijnde kunstenaar, zich nog durft te bemoeien met de echte wereld dus, helaas niet echt een vanzelfsprekendheid tegenwoordig. Schijnbaar zelfs heel moeilijk. Nu het via ons nieuwe kabinet over geld, veel geld, gaat breekt er overal om mij heen een existentiele discussie los over ‘De Kloof’, de Kloof tussen kunstenaar en de rest van de samenleving. Die kloof is niet nieuw, maar lijkt groter dan ooit. En nu ons nieuwe kabinet oordeelt dat het te weinig oplevert en teveel kost, kunnen we haar niet langer ontkennen. De kloof in al haar oorzaken en gevolgen is een eindeloos genuanceerde discussie, en voor die discussie ben ik niet gekomen. Toch begin ik ermee omdat: het gegeven is heel simpel: ze is er en in democratie heeft het volk de macht en zij, de massa, zijn met meer. En daarbij zijn zij niet degenen die de kloof gaan overbruggen, dus eh tijd voor actie. Lijkt me? Het gegeven is heel simpel. Ik vind het een aantrekkelijk gegeven.
Als het aan de kunstenaar is te reflecteren / overwegen / bevragen en hij doet z’n poging iets te maken over leven… dan zou het ook wel aardig zijn als het dat deed met op z’n minst een been in dat leven. Natuurlijk is onderzoek belangrijk, daar hoef ik jullie neem ik aan niet van te overtuigen. Ja en een kunstenaar heeft baat bij een veilige plek. Voorbeeld: een choreograaf die wil onderzoeken hoe je beweegt vanuit die beat die je hart slaat. Het is dan echt fijn om heel erg lelijk en langdurig jezelf af te vragen waar je in godsnaam mee bezig bent in je kleine veilige studiotje en daarmee langzaam een existentieel laagje aan het werk toe te voegen. En dat allemaal onzichtbaar en consequentieloos in dat donkere hoekje ergens in de Nes. Maar dan, en hier gaat het meestal lelijk mis. Dan komt er een tijd om uit je veilige studiotje te kruipen en dat intense werk dat je leverde om nog eens iets werkelijks te onderzoeken te delen met de rest van de wereld. En zoals blijkt lukt dat niet door je voorstelling in alleen maar de uitkrantagenda te laten plaatsen…
Over het ontstaan van de kloof tussen massa en elite, ga ik naast mijn verbazing en woede en onmacht niet zoveel zinnigs proberen te zeggen, dat zijn verschijnselen waar jullie je helemaal zuur op wetenschapperen toch? Zou beter zijn om zo’n borrel met makers te organiseren en dan jullie weer uit te nodigen om het ons te komen uitleggen, want en daar gaan we, wij zijn het al heel erg lang helemaal kwijt!
Die veiligheid, van nog eens echt iets onderzoeken in dat donkere studiootje, wordt ons nu via de geplande bezuinigingen ontnomen (in die onderzoeksstudiootjes vallen de eerste en de hardste klappen let maar op), eigen schuld dikke bult. Er was geen publiek voor en dat publiek dat er wel was begreep t niet. Eigen schuld dikke bult. Misschien tijd voor een periode van avantgarde waarin lompe statements regeren, logisch want er was geen geld en dus geen tijd om er goed over na te denken, eigen schuld dikke bult right back at you. Ik irriteer me scheel aan het feit dat in de discussie, zoals ze nu wordt gevoerd, publiek en kunstenaar tegenover elkaar staan als vijanden. In plaats van die twee die elkaar zo hard nodig hebben, maar die elkaar even een tijdje kwijt zijn, dat gebeurt in elke gezonde relatie toch? Als het in een relatie niet meer lukt voorbij de verschillen te kijken, moet je scheiden en opnieuw flirten versieren, voor je winnen. Nu acht ik de kunstenaar de verleider en het publiek de te verleiden partij, dusseh time for some action baby. Schrijf een lied en slet jezelf terug naar binnen, kniel onder dat balkon en verleid haar met je goedgetrainde stem, en meen het! Wil haar! Als je liedjes zingt omdat je dat leuk vind om te doen dan verdien je haar niet, meen het, wil haar!
Het huidige politieke klimaat heeft mij in deze gedachten de laatste tijd enigszins ingehaald. Door betitelingen als ‘linkse hobbies’ en ‘de kloof’ tussen kunstenaar en massa als argument te gebruiken voor bezuinigen. Daarmee is de politiek is ook begonnen over de verantwoordelijkheid van de kunstenaar. Ik moet helaas zo genuanceerd zijn om mijn standpunt te distantiëren van de politieke. Het verschil zit m in de benadering: De politiek denkt de kunst te stimuleren door het kunstenaar minder makkelijk te maken. In eerste instantie klinkt dat aannemelijk: de kunstenaar verwend met subsidies sluit zich op met soortgenoten en drinkt koffie en bier, rookt sigaretten, snuift coke en staart naar elkanders navel… En dus pakken we die lui hun centjes af en dan moeten ze wel. Zich weer gaan verhouden tot de echte wereld. En dingen gaan maken die we wel leuk vinden
Ehm nee. De kunstenaar die genoeg heeft aan een paar collegae die ook eens af en toe naar zijn navel staren gaat heus niet ineens volkstheater maken als hij geen subsidie meer krijgt. En als hij dit wel zou doen dan is hij hypocriet. En nu hij dat nog niet hoeft te zijn om zijn huur te kunnen betalen komt ie in opstand tegen de bezuinigingsplannen van het kabinet. Voert zijn belezen en welbespraakte betoog en wint ongetwijfeld de discussie die hij zelf organiseert, want hij is niet alleen. Ik ben geen beleidsmaker, maar loop al wel een tijdje in het theaterwereldje rond en ik heb de afgelopen jaren heel erg veel bullshit gezien. Op een theaterschool gezeten die bol staat van de getalenteerde, maar missie-loze mensen. En dat weten een aantal van mijn serieus te nemen belezen welbespraakte collegae ook heel goed, maar ja: nu moeten we vechten voor de kunst en dan val je mekaar niet af, en een hoop van die jongens en meisjes op de toneelschool zijn heel mooi en geïnteresseerd in jou en je mooie woorden en dat vlijt en oh ja ze zijn je enige publiek… bah
Maar de maker blijft bij zijn stuk, zijn stuk. Een kunstenaar moet niet gaan maken wat het publiek wil zien, een kunstenaar maakt wat hij voelt dat hij moet maken, daarvoor maakt hij kunst en geen entertainment.
Op allerlei manieren wordt, vaak slim bedacht door sociologen, hoi, gepoogd om de kracht van de aanwezigheid van kunst in de samenleving in te zetten om bijvoorbeeld een wijk als Geuzenveld te pimpen. Het is in Amsterdam inmiddels een standaard strategie om naast het renoveren van een achterstandswijk er ook gelijk een broedplaats voor kunstenaars in te openen. Dat is goed voor de sfeer; dat er ‘iets gebeurt’ op zo’n plek, cultuur heerst, dat maakt het leven aangenamer. So far so good, heb ik echt niks op tegen, ik wil zelfs heel graag een vet appartement met aangrenzend atelier in Geuzenveld… maar tot daar dan ok? Want wat die kunstenaar vervolgens doet op die plek hoort bij de risico’s van het in huis halen van het beestje… er zijn gesubsidieerde instanties in buitenwijken die ‘community art’ stimuleren door in gesprek te gaan met jonge makers. Ik heb een aantal van dat soort ontmoetingen mogen meemaken en werd in no time wanhopig van het “het moet wel leuk blijven en constructief zijn”… dat zou goed uitkomen natuurlijk en begrijp me niet verkeerd: er zijn een hoop mooie verhalen te vertellen, ook in Geuzenveld, maar het gaat ook lelijk zijn en onhandig als we eerlijk blijven. Ik kom graag wonen en werken in je moeilijke wijk, lijkt me inspirerend, maar niet als sociaal werker, dat is fake en fake blijft niet overeind. Dat hoop ik toch, hoop ik toch echt!
De kern ligt er volgens mij in dat de kunstenaar een verlangen koestert te veroorzaken. En dat hij een karakter bezit met de nodige kloten om uit het veilige in het onbekende te stappen. Om te reageren, te verwarren, te bevragen, te veroorzaken. En, nu wordt het echt moeilijk voor politici: met intuïtie als belangrijkste wapen. Eerlijk onverklaarbaar zijn. Het enige moeilijke aan kunst is dat ze niet altijd verklaarbaar is, ze soms lelijk is en het goede doel zelfs tegenwerkt. Op een vraag antwoord met 20 nieuwe vragen. Want dat kan ze en geef toe; dat maakt haar sexy. Rock-’n-Roll. Ik ken geen kunstenaar die groot en belangrijk werd door te doen ‘wat de bedoeling is’. En nu geven politiek en critici toch de hele tijd de opdracht om te verbinden, de kloof te overbruggen, begrijpelijk zijn en doorzichtig dat is de bedoeling? Me reet.
<ik loop weg met een meisje uit het publiek, bezing haar op de gang met het nummer ‘Blue Sky Blues’, doe die verleidingspoging waarover het eerder makkelijk praten was, en laat de rest van de aanwezigen even 2 minuten wachten, werkt vast precies goed verwarrend>
‘er wordt in Nederland vaak erg ingewikkeld gedaan over kunst. Maar kunst is niet zo ingewikkeld, het léven is ingewikkeld. Kunst stelt vragen over liefde en de dood, over angst en sterfelijkheid. Daarmee kun je verder gaan waar het gewone denken ophoudt. Daarom begrijpt de politiek kunst niet. Politici zijn machers, die willen dingen kunnen regelen. Kunstenaars ontregelen. En uiteindelijk is het heel dom van de politiek om de kunst zó tegen je in het harnas te jagen. Als je de kunstenaars tegen je hebt, ben je uiteindelijk de lul.’ (Rob Klinkenberg, artistiek directeur toneelgroep Oostpool)
uiteindelijk de lul… laten we het hopen!
Goed. Terug naar de verantwoordelijkheid van de kunstenaar in de titel van mijn spreekbeurt. Want artistiek inhoudelijk een onafhankelijkheids punt maken zullen we nog best een tijdje moeten doen vrees ik. De verantwoordelijkheid waar ik het over wil hebben heeft met lef te maken. Nog tijdens mijn studie heb ik met Lucas De Man Stichting Nieuwe Helden opgericht. Nieuwe Helden, zonder superkrachten, nee: juist toegeven dat je dood gaat, daar kracht uit putten en het heldenschap zit erin om met dat bewustzijn nog eens iets te veroorzaken. Vanuit het verlangen om uit ons enge kleine wereldje te breken. En dat te organiseren ook want vernieuwing, zo achtten wij, gaat hem niet meer zitten in het vinden van nieuwe vormen. Nee alles is al eens gedaan en dus is het tijd voor verbinding. Niet langer dan maar multidisciplinair willen zijn, dat was de trend een tijdje, door ook een liedje en een dansje en misschien zelfs wat videobeelden in je voorstelling te regisseren, nee. Buiten het theater durven zoeken naar generatiegenoten kunstenaars. Knappe jongens en meisjes in hun eigen discipline, via het verhaal of thema samen brengen in events of acties. Focus op de publieke ruimte, want daar zijn de mensen. De mensen die op onze wereld rondlopen, de mensen die allemaal hun eigen verhaal rondzeulen. De mensen die beleid maken, beleid uitvoeren beleid bevechten of ontkennen… het leven leven. Onhandig, onzeker, snel, gemakkelijk, dom, grenzeloos, bang, alles… alles!
Het probleem in het begrijpen, analyseren van, kunst zit m in een nieuwe manier van betitelen. In de kunstgeschiedenis zoals ik m kreeg onderwezen was er telkens sprake van betiteling door Vorm. De nieuwe vorm bepaalde de titel. Nu geloof ik dat alle vormen uitgeprobeerd zijn. Daarom zitten we waarschijnlijk al een behoorlijke tijd vast aan post post post post post modernisme, dat klinkt niet alleen zielig, dat is het best een beetje ook! Waar gaan we naartoe en wat moeten we met nieuwe kunst die niet over vorm gaat? Gaan we de mentaliteit betitelen? Ik hoop het… ‘generatie kloten’ hoop ik dan dat ze ons noemen, maarja dat mogen jullie nakomelingen met terugwerkende kracht lekker uitzoeken, en zorgeloosheid op dat vlak bevalt me ook wel…
ik was gebleven bij: uit je eigen wereldje durven stappen en opnieuw flirten dus… hoe dat moet? Geen idee, of eigenlijk heel ideeën zat want ik wil haar(!), maar die kloof lijkt oneindig en aan de overkant is kunstgras verrot, te lang niet gezaaid. Ik had er laatst een gesprek over met een mooie slimme collega van me en na heel veel woorden en ook best veel bier trokken we de conclusie dat er weinig anders zinnigs over te zeggen valt dan dat we heel hard moeten werken. Ja en eerlijk moeten durven zijn. Daar de kloof zo groot is en haar diepte onbekend. We duiken er telkens maar weer in en vallen keer op keer te pletter, maar het mag nooit zo zijn om op te geven, want pas dan is het hopeloos. Omdat het mooi en belangrijk is om telkens te pletter te vallen en het weer te proberen. Als de mens tracht te leven met vallen en opstaan, moet de kunstenaar zéker hard te pletter vallen en opnieuw pogen.
Het hebben van een identiteitsprobleem, want zo kunnen we het best noemen, is iets waar wij kunstenaars graag heel moeilijk over doen. We hebben geen idealen, geen geloof, nauwelijks traditie, geen nieuwe vormen om uit te vinden en we moeten toegeven dat experimenteel werk vaak vaag geneuzel is nu het geen ‘nieuwe vorm’ doel dient. Het zou jammerlijk dom zijn om het hierover heel erg met elkaar eens te zijn en vergeten naar de rest van onze generatie te kijken en te constateren dat het om meer mensen gaat met dezelfde identiteitsproblemen, dat die identiteitsproblemen horen bij hier en nu leven in deze wereld. voila: geen gezamenlijk statement of ideologie om voor te vechten, maar een gezamenlijke zoektocht. Grote vragen en dat pijnlijk besef dat de antwoorden niet voor het oprapen liggen en misschien wel nooit gevonden worden. Vragen stellen, die van iedereen zijn laten we daar eens mee beginnen. Kwetsbaar omdat we eigenlijk niets te melden hebben, maar het is de kunst die de plek kan creëren waar men elkaar in alle kwetsbaarheid ontmoet, waar de maker een voorstel doet aan zijn publiek. En zij, zij is daar ook en zij is blij dat ze niet de enige is… een ontmoeting dat is het streven, mijn streven, ons streven? Niks elite! Daar val ik met heel veel liefde, heel graag keihard voor te pletter!
Ok. bijna klaar, maar dat idee van eerder zou ik graag omzetten in een vraag. Kunnen we dit gesprek binnenkort eens omkeren? Dan nodig ik al mijn vrienden uit en daag ik jullie uit om het eens vanaf de andere kant te bekijken. Hoe komt het dat ‘de massa’, het populisme, regeert en waar is dat kleine beetje ontzag gebleven tov kunst/ cultuur. Ik heb daar allerlei woedende ideeën over, maar neem de verantwoordelijkheid om het vanaf mijn kant te bestrijden. Komt een van jullie ons binnenkort geruststellen met het nieuws dat het niet aan ons ligt, maar aan de rest van de wereld?
Een nieuwe held zijn is wat me vanaf mn eerste bewustzijnsdag bezigheid. Ik wist nog niet veel toen maar had al wel het vermoeden dat t m niet zou zitten in heel erg sterk of groot zijn in iets. Ik was een handige jongen, daar niet van, maar een uitblinker was ik allerminst. Ik ben nog altijd een handige jongen. Ik zing en acteer aardig en heb een soort overzicht van de kunstwereld die een aantal mensen om mij heen nogal duidelijk ontberen. Tot ik Lucas ontmoette. Eigenlijk zonder enig verwantschap begonnen we de zoektocht naar De nieuwe held. De nieuwe held waarover we per ongeluk beiden, terecht, schreven in onzer afstudeerschrijfsels op de theaterschool. Hoe wij tweeën tot dit nieuwe heldenschap zouden komen waren we het gelukkig ook eens en daarom formuleerden wij gezamenlijk: een nieuwe held heeft geen superkrachten, neen juist tegenovergesteld; de nieuwe held erkent dat hij sterfelijk is. Juist door de menselijke eigenschap van doodgaan te erkennen ontleent onze nieuwe held daar kracht uit. Hij is sterk omdat hij kwetsbaar durft te zijn. Goed idee, maar hoe zit het met de kunsten in dit verhaal dan? Dat weten de nieuwe helden ook niet precies, het ziet er namelijk nogal somber uit voor de held zonder vleugels; hij zal nog een nieuw continent, nog een nieuwe kunstvorm uitvinden nu hij zijn kwetsbaarheid in alles wat reeds gedaan is toont. Het zal m dus niet in vorm zitten concluderen de jongens samen, maar in energie. Ja energie, want de nieuwe helden, en met hen geloven zijn hun generatie, bezit een kracht namelijk kennis en kundigheid en de wil om daarmee iets te veroorzaken. Uit is het met de zoektocht naar de kunstvorm die nieuw is en uit is het ook met die kunstenaar die een genre bedenkt om kunstvormen te verbinden. Nee, de volgende stap is om deze energie te bundelen in ‘projecten’. Projecten waarin de nieuwe held tracht alle krachtige generatie genoten handigen te verzamelen om hun vorm in hetzelfde festijn te tonen. Om in een project te bundelen waar vorige makers elkaar aftroefden. Rijker, completer, falender.
Ik geloof hier nog altijd heilig in.
Ik merk na twee jaar samen te werken met een van de meest energieke bewijzen van het nieuwe heldenschap, dat ik een andere strategie beoefen om deze waar te maken. Ik ben geen regisseur en ook niet alleen uitvoerende. We hebben een veroorzakerschap gemeen, maar verschillen nogal in benaderingswijze. Al zoekende bemoeide ik me gretig met een fysiek collectief, een rockband, een mime-core onderzoek en Lucas’ stichting, want dat is ze inmiddels geworden. No offence, in tegendeel. Ik ben enorm trots op wat er van Stichting Nieuwe Helden aan het worden is: Groots chaotisch, onvatbaar en sexy zoals ze moet zijn, maar niet mijn ding. Gelukkig ben ik niet zo post-individualistisch om te denken dat dat het is, maar de poging om te verbinden: als die centraal staat lukt het me niet binnen Stichting Nieuwe Helden zoals ze op dit moment geleid wordt, zoals door Lucas. Het is te veel. Ik merk dat ik groei in een aantal samenwerkingen die ik reeds in mijn studie ben aangegaan, dat mijn werk er baat bij heeft te groeien in de tijd. De mensen en het materiaal beter te leren kennen en iets van wat het veroorzaakt te gaan begrijpen. Daar waar het een paar jaar geleden begon met de rush, de chaos van het gewoon doen en zien hoe mooi dat kan zijn, is het tijd om die kloten in te laten dalen. Niet om volwassen braaf te bekomen, maar om die kloten zorgvuldiger in de verzadigd gapende mondjes te hangen van het hooggeëerd publiek.
Mijn punt is dat ik graag wil dat Stichting Nieuwe Helden door Lucas wordt geleid. Ik benijd Lucas in de manier waarop hij weet te veroorzaken en vooral ook veel produceert. Ikzelf wil er vanaf, van het artistiek leiderschap. Ik denk dat de Stichting toe is aan een nieuw systeem van hiërarchie; een scheiding tussen hoe er wordt geleid en wie er maken/organiseren. Met Lucas aan het hoofd en makers als Ilay, Erik en Joost en projectleiders als Marco, Daan en Isil en aanvullingschaoten als Niels en Olly zie ik mij als oprichter gelukkiger in de rol van Maker dan die van artistiek leider. Hiermee tackle ik zelf het argument van bestuurssecretaris Piet Menu dat de verscheidenheid in leidinggeven de meerwaarde is maar volgende mijn intuïtie, wat ik steeds heb gedaan en graag zou blijven doen, heb ik de vrijheid meer nodig om mijn ongedefinieerdheid vorm te geven. Vanuit mijn Nieuwe Held zijn te spelen zweten en schreeuwen, vanuit mijn adolescentie niet te kiezen, of, te kiezen voor tegenstrijdigheden die blijken niet te kunnen worden gebundeld. De uitslag van onze tweejarige subsidieaanvraag onderstrepen deze gedachten. Ik vermoed ook dat er een andere uitslag zou zijn geweest als Lucas zijn plannen had ingediend. Ik voel me daar slecht over. Mijn twijfels bij mijn leiderschapskwaliteiten zijn niet nieuw en waar stonden we als ik dit eerder had toegegeven? Aan de andere kant denk ik dat we vanuit eerlijke verlangens tot verbinding een heel andere aanvraag zouden moeten doen; eentje die het de Stichting mogelijk zou maken vanuit de verbindings- en veroorzakings-drang te werken met creators uit alle disciplines. Het is daarin voornamelijk jammer dat de commissiewereld die visie (nog) niet aankan. Ze adviseerden ons op voorhand toch maar liever op de theaterprojecten in te zetten en bleven daarmee gemakshalve zelf lekker conservatief. Het blijft een lelijk idee dat Lucas zijn projecten op eigen titel prima had kunnen financieren via deze weg, maar dat ook zijn verlangen meer te zijn dan regisseur dan zou worden ondermijnd door de hokjesgeest van de uitgevers van het weinige overgebleven geld.
Het koningsduo Lucas, Bas zoals we onszelf in alle bescheidenheid vorige week nog hebben benoemd moet blijven bestaan. Ik geloof dat wij elkaar naar een hoger niveau tillen in sparren rond een project of het definiëren van een actie. Zo blijf ik liefst nauw betrokken bij de ontwikkeling van een concept als ‘project V’. Ik geloof dat zo’n platform een droom benaderd waaruit wij ooit vertrokken; een binding te veroorzaken in een generatie die de kloten heeft nog eens iets te veroorzaken. Stichting Nieuwe Helden lijkt zichzelf te definiëren als betrouwbaar en steady producerend label van ons werk, project v is meer open en van iedereen. Transparanter. Het feit dat Nhelden het platform verzorgd zegt genoeg. We starten een model waarin Lucas leidt, Wouter produceert en ik, met een aantal belangrijken voor ons, een artistieke raad opricht om het geheel te versterken. Zodat ik bijdraag in plaats van rem. Een raad die naast het dagelijks bestuur de filosofie waarborgt en, misschien nog belangrijker, een positie tussen ‘deze jongens’ en de rest van die gewilde generatie kan innemen. Een raad als commissie voor goede ideeën, waar je aanklopt om van je project een Nieuwe Helden project te maken, die zoekt naar verbinding met onze productionele capaciteiten en vervolgens naar coaching binnen dat project. Maar vooral ook een raad die de project-kwaliteit van de eigen producties waarborgt. Een uitnodiging en een een waarborg, daar wil ik voor staan.
Ik maak ARTCORE met Stichting Nieuwe Helden, ik ben de helft van MTG BLONT, speel bij Oostpool en ben onderdeel van Schwalbe. Groetjes Bas. Ik stap uit de artistieke leiding van Stichting Nieuwe Helden, Omdat ik er in geloof en daarmee mijn eigen egotrip lostrek van die stichting om ze te ondersteunen in plaats van ze te leiden, daar ik beter veroorzaak dan leid, daar ik beter ga dan push, sorry, dankjewel en hoera.
