Het woord zinvol spookt al een aantal jaren als een mantra door mijn hoofd. Het moet zin hebben, Nu. Wat ik doe. Wat ik meemaak. Soms haat ik dat woord en probeer mijn gedachten af te leiden. Maar altijd komt het weer terug. Voor mij is het redelijk makkelijk om zin te halen uit het leven zelf. Mijn liefde, mijn kinderen, een wandeling in het bos, een ontmoeting met een vriend. Ik heb een rijk leven. Maar het is niet genoeg. Ik moet en wil ook zin geven aan mijn omgeving, de wereld om mij heen. Hoe dan? Wat dan?
Ik werk in de kunsten. Niet als kunstenaar, maar als dramaturg. Ik ondersteun, probeer anderen te helpen bij het maken van hun kunst. Ik parasiteer als het ware op de werkelijke kunstenaar.
Al vanaf mijn eerste theaterervaringen met Freek de Jonge en Bram Vermeulen weet ik dat ik in het theater een groot gevoel van zin kan krijgen. Het leven voltrekt zich in die zaal voor je ogen en in je hart, je bent vrij, je kunt gedachten en gevoelens ordenen en je krijgt de energie om er iets mee te doen, als je weer buiten staat. Ik heb dit altijd als een groot geschenk ervaren. Hoewel, geschenk is eigenlijk geen goed woord, het is een levensbehoefte, die ervaringen in de kunst, voor mij althans. En het is een levensbehoefte die ik zo belangrijk vind dat ik het van de daken wil schreeuwen. Iedereen moet dit mee maken. Ik ben ervan overtuigd dat we daardoor betere mensen worden. Omdat we ergens over nadenken, reflecteren, schoonheid ervaren, stilte en rust, omdat onze verbeelding wordt aangesproken.
Deze tekst sprak Dennis Meyer tijdens de WG Late Night op vrijdag 19 september 2008.
Read the rest of this entry »
