Floor van Leeuwen Archive

WG Late Night

17, 18 en 19 september 2008 | Frascati WG (voorheen Gasthuis)

Een show over passie en theater die steevast uitdraait op een feestje. Lucas De Man en Bas van Rijnsoever van Stichting Nieuwe Helden gooien muziek, performances, foute vragen, jonge en oudere makers, publiek, filmpjes, drank, de zin van het leven en nog wat op een hoop. Omdat wij het ook niet weten.

De band Ellen Saint  bestaande uit Bas van rijnsoever, Niels Kuiters, Jan Barta, Marc Stoffels en special guests Timo Merkies, Ome Omar en Wilko Sterke zorgt voor de op maat gemaakte muziek. Janneke en Samora zijn uw gastvrouwen en Lucas uw gastheer. Floor Van Leeuwen doet een endurance performance met kaarsen. Naast deze vaste ingrediënten krijgt u opruiende speeches van onder meer Gerardjan Rijnders, Wouter Hillaert en Dennis Meijer, ziet en hoort u verschillende jonge makers van Frascati  over het hoe en waarom van hun werk met o.a. Jibbe Willems, Joachim Robbrecht, White Horse, Andrea Bozic, Marjolijn Van Heemstra en Walter Bart van Wunderbaum. Er worden ook korte lezingen gegeven over vuur, passie en theater door sociologen, psychologen en theaterwetenschappers. En natuurlijk is er drank.

Alsof dat nog niet genoeg is wordt er elke middag een stadsperformance gedaan, (een performance in de openbare ruimte)

Woensdag, Bejaardenbal op de Nieuwmarkt met theatergroep Slapelozen

Donderdag, verzoeningsperformance in de Bijenkorf met Marcus Azzini

Vrijdag, Kids Talk op het waterlooplein met b.s. De Witte Olifant en Bas en Lucas

De stadsperformances zijn direct te zien in de Late Night show want Stephan Janssen filmt en monteert elke performance op de dag zelf. De filmpjes komen ook op de site te staan.

Wij Willen

Wij Willen.

Geen keurige inleiding schrijven voor het volgende statement;

Wij Willen.

Om te beginnen het publiek bij haar kloten grijpen, soms zacht soms onverwacht, maar haar in ieder geval een onontkoombaar gevoel geven dat ze er is. Met ons. We willen geen veilige afstand meer. We willen een publiek dat mee gaat in de beleving. We zijn blij met een associatie, nog blijer met een gevoel maar het liefst hebben we een publiek dat haar voegen verloren heeft.

We zijn ongelukkig en moe van de beredenerende reactie van de toeschouwer. Mensen willen dingen kloppend maken, bevatten, categoriseren. Begrijpen. Gesprekken na een voorstelling gaan vaak over de kwaliteit van de vorm en soms over de inhoud. We willen liever helemaal geen gesprekken meer. Ze maken het kapot. We willen poeh’s en onsamenhangende zinnen. Of klootzak.

Iemand vertelde eens over een locatie voorstelling met auto’s. Een auto raakte los en reed recht op de tribune af. Het publiek verroerde zich niet omdat ze er van uit ging dat het erbij hoorde. We zijn geconditioneerd geraakt in dat wat de meest levende kunstvorm zou moeten zijn. Theater.

Read the rest of this entry »

Kilometer Winkelplezier